Zakład Diagnostyki Obrazowej

Rak prostaty zajmuje trzecie miejsce - po raku płuc i żołądka - wśród nowotworów, na które zapadają polscy mężczyźni. Zachorowalność na raka prostaty wzrasta gwałtownie wśród mężczyzn, którzy przekroczyli 50 rok życia.

Mimo, że historia raka prostaty jako jednostki chorobowej liczy ponad 150 lat (pierwszy opis w roku 1858 przez Henry Thompsona) jest to choroba nie do końca zbadana.

Badanie palpacyjne przez odbytnice, będące dawniej "złotym standardem" w ocenie raka prostaty, okazało się mało skuteczne w rozpoznawaniu gruczołu we wczesnym okresie. Wprowadzenie szeroko zakrojonych oznaczeń Swoistego Antygenu Sterczowego (PSA - Prostate Specyfic Antygen) spowodowało wcześniejsze rozpoznawanie tego schorzenia. Kolejnym krokiem było wprowadzenie ultrasonograficznego badania przezodbytniczego (TRUS) uzupełnianego w razie podejrzenia raka stercza, biopsją gruboigłową przezodbytniczą pod kontrolą USG. Jednak mimo ogromnego postępu, metody obrazowe są ciągle niedostatecznie czułe.

Dlatego szczególne zainteresowanie budzi w ostatnim czasie technika obrazowanie prostaty za pomocą tomografii rezonansu magnetycznego wykonywana przy pomocy cewki transrektalnej (ERMR). W technice tej łączy się zarówno obrazowanie ale badanie spektroskopowe, na które składa się uzyskiwanie widm z poszczególnych regionów prostaty jak i tworzenie map metabolicznych. Ta skojarzona technika diagnostyczna określana jest jako PROSE (Prostate Spectroscopy/Imaging Exam).

Wyniki dotąd przeprowadzonych badań porównawczych pozwalają na stwierdzenie, że technika ta ma wyższą czułość w ocenie miejscowego stopnia zaawansowania.

Badania prostaty techniką PROSE rozpoczęto w Zakładzie i Katedrze Radiologii w 2004 (po raz pierwszy w Polsce).